De eilandcode
Wij delen ons eiland graag. Er hoort weinig bij, en wat erbij hoort vertellen we liever zelf dan dat we het op een bordje zetten.
Tussen 15 maart en 15 augustus broeden de sterns, bontbekplevieren en strandplevieren gewoon op het zand, boven de vloedlijn. Hun nesten zie je pas als je er bijna op staat. Wij houden onze honden daar aan de lijn, dan blijven de kuikens liggen waar ze liggen.
In de duinen en op het strand staan geen prullenbakken, en dat is een keuze. Wij lopen zelf met een zakje terug. Bij de veerdam en in de Dorpsstraat staan de bakken waar alles in kan.
De duinen lijken stevig, maar het helm dat het zand vasthoudt breekt zo af. Eén spoor door een duin waait binnen een week open. Daarom blijven we op de verharde paden, ook als het een stuk omrijden is.
Dan hoor je hier vooral wind en meeuwen. De huizen staan dicht op elkaar en achter veel gevels slapen mensen die morgen vroeg de boot of de bakkerij in moeten. Die stilte houden we graag zoals hij is.
Op de Dorpsstraat, op het fietspad, in de rij bij de bakker: een knik of een goedemorgen. Het kost niets en het houdt het eiland klein. Op een pad waar er maar één langs kan, stappen we even af.
Bij ons rijden alleen voertuigen die er moeten zijn: de bakker, de aannemer, de ambulance. Bewoners mogen een auto hebben, maar gasten komen niet met de auto op het eiland. Daardoor kunnen kinderen hier los over straat. Er rijden bussen en taxi's, er is bagagevervoer vanaf de veerdam en het meest gebruikte vervoersmiddel is de fiets. Wie slecht ter been is, regelt vervoer vanaf de veerdam via het verblijf.
De westpunt is oefenterrein, zo'n twaalf kilometer zand. Op doordeweekse dagen kan er niemand komen, en dat is geen formaliteit: er wordt echt geschoten. De Vliehors Expres rijdt op de dagen dat het wel mag, en de vlaggen bij de ingang vertellen hoe het ervoor staat.
Buiten het seizoen gaat de supermarkt 's middags een paar uur dicht en zijn restaurants op maandag of dinsdag gesloten. In november en januari kan het zijn dat er maar twee zaken open zijn. Wij zeggen het liever van tevoren dan dat het je overvalt.
Het water komt sneller op dan je denkt en de geulen lopen anders dan ze eruitzien. Op eigen houtje is het hier geen sport maar een risico, ook voor de KNRM-vrijwilligers uit het dorp. Met een gids erbij is het een van de mooiste dingen die het eiland heeft.
In juli en augustus staat de Dorpsstraat vol en zijn de fietsen bij de veerdam op. Wij vinden dat niet erg, maar we zeggen het er wel bij. Wie het eiland leeg wil, komt in maart, mei of oktober.
Vragen die we vaak krijgen
