Cultuur · 4 min lezen · 6 augustus 2026
Hiep hiep hoezee voor een plekje grond
Elk jaar op Koningsdag zingt Nederland het Wilhelmus, en zingt Vlieland daarna zijn eigen lied. Het is geschreven door een onderwijzer uit Franeker.

Om tien uur 's ochtends op Koningsdag zingt heel Nederland het Wilhelmus. Op Vlieland volgt daarna nog een lied, en dat kent iedereen op het eiland uit het hoofd.
Een onderwijzer van de wal
Het Vlielands Volkslied is geschreven door Gerrit Donia — en die was geen Vlielander. Hij werd in 1876 geboren in Franeker en kwam in 1902 als onderwijzer naar het eiland, in een tijd dat het toerisme hier nog nauwelijks bestond en er zo'n zevenhonderd mensen woonden.
Donia bleef. Tot eind 1935 stond hij voor de klas op de openbare lagere school. Vanaf 1931 was hij daarnaast wethouder, een functie die hij tot zijn dood in december 1948 vervulde. Bijna een halve eeuw op een eiland waar iedereen elkaar kent — dat maakt van een buitenstaander een Vlielander.
Een volkslied zonder grootspraak
Zijn tekst zegt iets dat je op geen enkele toeristische folder tegenkomt. Het lied begint met een plekje grond, klein van omtrek, en noemt het in dezelfde adem gering van waarde. Verderop staat dat anderen er wel eens spottend over doen. Dat is een opmerkelijke keuze voor een volkslied: geen grootspraak, maar de erkenning dat dit eiland in de ogen van de wereld niet veel voorstelt — gevolgd door de mededeling dat de eilanders het toch hooghouden.
Het tweede couplet gaat over kinderen die ongestoord in de duinen spelen, en over wat er gebeurt als het lot je wegvoert naar oost, west, zuid of noord. Dat is de kern van dit lied en van dit eiland: het is geschreven voor mensen die vertrekken. Op een eiland waar generaties naar zee gingen en jongeren naar de wal verhuisden, is een volkslied geen feestlied maar een anker.
En dan het refrein, dat drie keer hiep hiep hoezee roept voor een eiland midden in zee. Uitgeschreven ziet dat er onbeholpen uit. Gezongen, door honderd mensen tegelijk op de Dorpsstraat, werkt het.
Waar je het hoort
In januari 2013 bood Nils Koster van het Vlielander duo Drijfhout een uitvoering van het volkslied aan tijdens een raadsvergadering, als geschenk aan de bevolking. Het staat sindsdien op de site van de gemeente en is daar te beluisteren.
Wie het live wil horen: Koningsdag, tien uur, na het Wilhelmus. Of bij het Vlielander Zeemanskoor, dat het op het repertoire heeft staan.
De onderwerpen van dit verhaal komen uit het archief van vlieland-info.nl, dat H.P. de Nijs ruim twintig jaar heeft bijgehouden. Zijn fotoarchief van Vlieland is te zien op Flickr.
Bronnen
gemeente Vlieland (wapen, vlag en volkslied), Vlielander Zeemanskoor, biografische gegevens over Gerrit Donia via Vakantieland Nederland.
Laatst bijgewerkt: 6 augustus 2026
Lees ook

Geschiedenis · 6 min lezen
Hoe Vlieland zijn westelijke dorp verloor — het verhaal van 1736
Twee dorpen telde Vlieland ooit. In 1736 verdween er één definitief in zee, na decennia van vergeefse bedijking en verloren huizen.

Cultuur · 8 min lezen
39 monumenten in één dorpsstraat — een wandeling door Oost-Vlieland
Volledige tekst volgt. Een wandeling door het beschermd dorpsgezicht van Oost-Vlieland langs 39 rijksmonumenten.

Cultuur · 4 min lezen
De taal die met één vrouw verdween
Tot 1993 was er nog één iemand die het Vlielands sprak. Toen zij op 107-jarige leeftijd overleed, was de taal weg.
